.

Titujt kryesore

HOME NEWS POLITIKA

E majta e bashkuar garanci për një fitore të madhe Selman Hodaj

Deri jo shume kohe me pare, shihej kryetari i shumicës dhe kryetari i pakicës parlamentare, i pari duke hyrë dhe i dyti duke dale nga dyert e ndonje hoteli me emer ku sapo kishin dhene interviste.
Ndërsa ndodheshin pranë, mund te dallohej fare qarte vështrimi sfidant e krenar i shefit të PD-së dhe pamja e shkujdesur dhe indiferente e ish-shefit të PS-së. As që ia hidhnin sytë njëri-tjetrit. Silleshin kështu qe prej dhjetë vitesh.

Dhe turmat që u shkonin nga pas e që shpeshherë pushtonin sheshet e rrugeve, nuk e kishin për gjë të lusnin në kor deri edhe vdekjen e kundërshtarit.
Është makabre dhe e pabesueshme, por është e vërtetë.
Per fat, tani gjerat kane marre nje nuance te re, ka filluar te ndjehet nje fryme bashkepunimi dhe ne nuk mund te rrime indiferente ndaj atij shtrengimi duarsh midis kryetarit te PS-se dhe LSI-së, por jo vetem, pasi e gjithe e majta ishte e bashkuar.
Dhe nuk është fjala për një aritmetikë banale, per te siguruar nje sasi te mjaftueshme numrash apo kartonash qe mund te jene rezultative vetem perkohesisht.
Eshtë fjala për të kuptuar se përfaqësojmë shumë më tepër se vetja,me teper se interesat vetjake dhe se partia jonë. Perfaqesojmë një kauzë dhe duam apo s’duam ne kjo nuk është vetëm nderi, por edhe përgjegjësia jonë, është një përgjegjësi e madhe, nje barrë e jashtëzakonshme dhe, nëse ne nuk e çojmë këtë barrë aty ku qytëtarët na kanë kërkuar ta çojmë, kjo barre kthehet në një përgjegjësi historike. Kjo e majte e re qe po rilind, plot deshire per te ndryshuar, ka filluar te shkunde pluhurin dhe te largoje mjegullen, ka nisur t’i prezantoje qytetaret me nje portret te ri.
Dhe nuk eshte me ai peizazhi i shumurryer nga te gjithe ku askush nuk përpiqet ta kuptojë tjetrin, ku te kundërshtari apo oponenti shihet armiku. Ky i fundit jo vetëm s’ka asnjëherë të drejtë, por është edhe i rrezikshëm. Nëse ke pushtetin, duhet ta shtypësh.
Nëse je në opozitë, duhet të ndërtosh strategjinë e rebelimit permanent kundër tij aq sa të krijohet përshtypja se në këtë ballafaqim e sipër nuk kërkohet të zgjidhet ndonjë problem i caktuar, por thjesht të asgjësohet apo turpërohet kundërshtari. Ndërkaq, të dyja palët përgjërohen për demokracinë. Per fat, ky tragjizem i vertete tani duket se do ngelet nje kujtim i hidhur, nje makth i se kaluares.
Ne Partine Socialiste ka nisur nje revansh i stolisur me se miri me platforma dhe reforma te mirefilta, me fytyra dhe ide te reja, po krijojne gjithnje e me shume imazhin e nje shoqerie me vullnetare, imazhin e shoqerise ne te cilen te qenit politikan nuk nenkupton nje thes me privilegje, por nje obligim moral kundrejt te gjithe atyre qe presin nga qeveria dhe qeverisja jo me nje shi te rrembyer premtimesh te fryra dhe te pakundershtueshme vetem ne dukje, por krijimin e nje vendi me themele te forta besimi dhe gjitheperfshirjeje.
Kjo ere e re bashkepunimi qe u misherua dhe ne shtrengimin domethenes se duarve nga ana e te gjithe te majteve do te krijoje një shoqëri qe shqetësohet dhe qe nuk i lejon vetes luksin e gjumit të qetë, per sa kohë që segmente të saj përpëliten në luftën për të jetuar e mbijetuar, kjo e majte e bashkuar do te krijoje një shoqëri civile, ku vuajtja e dhimbja e dikujt është vuajtje e dhimbje e të gjithëve.
Vullnetarët, njerez te zhveshur nga deshira per te zhvatur e rrembyer çdo gje qe del perpara, këta janë protagonistët e vërtetë të një shoqërie civile, të cilën duam te ndërtojmë, ndërsa duam të integrohemi në Evropë. Keto jane nuancat dhe tingujt e rinj qe opozita me ngulm, deshire dhe perkushtim po perpiqet me gjithçka eshte per t’i rrenjosur si vlera te çmueshme tek te gjithe ata qe jane lodhur me vjetersine, pamundesine per te ndryshuar perfitimin personal dhe gjithfaresoj “mekatesh” te tjere, por teper te renda per t’u mbajtur ama.
Por me sa duket, jo te gjithe e kane vizionin e duhur per te perqafuar kete ndryshim te admirueshem. Nuk mund te rri pa i bertitur “turp” ne fytyre z.Lefter Maliqi qe me krahasime dhe me batuta te dala jashte mode, qe jo vetem nuk e ironizojne ate qe ai ka shenjestruar, por qe te bejne te te vije keq dhe per me teper te ndjesh dhembshuri kur sheh nje cinizem kaq tejskajshem, nje deshire kaq makaber nga ana e tij per te pare te shtrire ne toke te gjithe kundershtaret e vet politike.
Jo vetem qe nuk ka burrerine e duhur per te pranuar humbjen dhe per te levizur e per te ndryshuar, por nuk gjen as guximin e mjaftueshem per t’u perballur me ide dhe alternativa, per te debatuar mbi opinione apo menyra te ndryshme, per te zgjidhur nje problem, por si nje femije tekanjoz dhe grindavec me nje mikroskop ne dore fillon te kontrolloje nese kundershtari i tij politik i ploteson kriteret qesharake qe ai ka vendosur per gjatesine, ngjyren e flokeve apo numrin e kepuceve. Por mos harro se kur drejton nje gisht nga dikush tjeter, tre gishtat e tjere ke drejtuar nga vetja.
Dhe jam i sigurt se nuk do te pelqeje aspak kur, nese do te shihesh ne pasqyre, do te shohesh nje person qe nuk ka kurajon te zbraze nje gote vere, sepse ka frike se mos ngre dolli per shendetin e dikut, nje njeri nga ata qe u bie te fiket kur shohin nje rose te therur, por qe perplasin duart gjithe gezim kur shohin konkurrentin e tyre politik te nderrmarre nje vendim te gabuar.
Pyes veten nese ai shtrengim duarsh midis krereve te se majtes t’u duk i huaj, si diçka qe ty nuk te perket. A e ndjeve puthjen e Judes kur pe se te gjitha trillimet, thikat pas shpine qe parreshtur dhe plot kenaqsi ia ngulje kolegeve socialiste, tani i sheh ne trupin tend?
Por per fat te mire simpatizantet dhe drejtuesit e LSI-së nuk kane te njejten dashakëqesi si ti, sepse njerez si Eduart Bejko , Bledar Çili, Vladimir Mema ashtu si te gjithe te majtet dhe te gjithe qytetaret deshirojne ta mbyllin kapitullin e shpifjeve, mashtrimeve dhe fyrjeve feminore per te luftuar te gjithe se bashku per nje te ardhme ku deshirat tona me te bukura nuk realizohen vetem neper endrra.
Ky eshte vizioni i se majtes se bashkuar, vizioni i nje vullneti dhe dëshire per te ecur perpara, që janë gjithnjë arma e më të madhit dhe më të fortit, pasi dorën per bashkim e shtrin gjithnjë më i madhi dhe më i forti, nëse është vërtet i tillë. Dhe pastaj gjërat ndërtohen jo vetëm në një ditë, jo vetem me një batutë, as me një shprehje apo një fjalim te bukur e prekes, sepse ketu bëhet fjalë për te rifituar nje besim te thyer keqas, behet fjale per te ndërtuar ditë për ditë, me perulje dhe sakrifice imazhin a asaj Shqiperie qe ne te gjithe duam te shohim.
Te ndryshosh ne funksion te kohes eshte diçka qe ngadonjehere nuk dijne ta bejne edhe njerezit me te zgjuar, qofte per shkak qe nuk mund te ndryshojne dot kunder natyres se tyre, qofte se per nje kohe te gjate duke ndjekur nje rruge te caktuar kane krijur bindjen se ajo perjetsisht do te jete rruga e drejte. Si rrjedhim, edhe njeriu i zgjuar, duke mos ditur te nxitoje atehere kur duhet, pergatit rrenimin e vet.
Ne qofte se do te ndryshonim karakter sipas rrethanave, fati nuk do te ndryshonte kurre dhe do te ishte gjithmone i njeti, ai i endrrave tona. Le te ndryshojme te gjithe se bashku. Le te jete bashkepunimi, gjithperfshirja dhe shtrengimi miredashes i duarve refreni i punes sone. Dhe kjo ka per te qene nje veper e madhe!
Selman Hodaj

Lajmetari: 19.06.2006. |top | Commente | Printo