Home RINORE Contact Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva Forum

Foto : Xh. Hasani

 

 

Titujt kryesore

Ese , Esmeralda Kosaxhi

 

Nëpërmjet teleskopit të Merlinit.,Xh. Hasani

 

Një çast i vështirë, Xh. Hasani

 

Poezi,Albiona Ajazi,

 

Ese,Albiona Ajazi

 

Poezi, Sopot Gjini

 

Poezi, Sonila Dardha

 

Saimir Muzhaka, ese

 

Poezi, Erjona Sulaj

 

Ornela Oruçi, ese

Emisa Asllani, ese

Matilda Braho, poezi

Alba Shahini, ese

HOME RINORE FORUM

Xhensila Hasani, klasa VII-a, shkolla “22 Tetori”

Ese

Një çast i vështirë,

Çdo njeri në jetë kalon çaste të veshtira. Përballë këtyre çasteve duket sikur forcat zbehen, shpresat vdesin, gjithçka shkatërrohet.
Por jo, nuk është kështu. Sado të vështira të jenë këto çaste, ato përballohen. Do vijë një kohë kur këto çaste do mbarojnë, siç mbaron çdo gjë tjetër në këtë botë. Por këto çaste nuk do të shkulen kurrë nga kujtesa e njeriut edhe pse janë të hidhura. Ato ngelen në kujtesen e tij si gjurmë të errëta. Edhe pse jam femijë, kam patur edhe unë disa çaste trishtimi në jetë.
Qëndroja në dritare dhe vështroja natyrën rreth meje. Shikoja dhe mahnitesha, mahnitesha nga ajo pamje perendimore. Shikoja dhe mendoja se sa e bukur do të ishte bota sikur çdo pëllëmbë e saj të mbante mbi vete çaste të tilla, çaste qetësie që ta bëjnë qoftë edhe pak të lumtur.
Duke parë perëndimin e diellit, m’u kujtua një ngjarje nga jeta ime.
Ishte ditë e shtunë. Po rrija perballë televizionit e po shikoja nje film vizatimor. Papritur trokiti dera. Ishte kushëriri im. Kishte ardhur për të më marrë mua dhe motrën për të na nxjerrë shetitje.
U habita nga kjo vizite e papritur. Megjithatë u vesha dhe bashkë me motrën dhe kushëririn dola. Kushëriri na çoi te parku me qëllim që ne të mos e shikonim rrugën nga do kalonte babi im.
Ai filloi të na tregonte një histori. Fjalët që i dilnin nga goja, ishin magjepsëse, megjithatë unë nuk isha shumë e vëmendshme. Mendoja pse ishim atje. Papritur ktheva kokën nga rruga. Pashë babin tim me valixhe në dorë. Me vrap e ndërpreva historinë e kushëririt dhe e pyeta se ku po shkonte babi . (Atëherë isha vetem pesë vjeç). Ai me tha se do shkonte te një shok për t’i çuar disa gjëra. “Degjo historinë”, më tha kushëriri për të më tërhequr vëmendjen. Edhe pse isha vetëm e vogël e ndoshta nuk kuptoja shumë gjëra, shpjegimi i tij përsa i përkiste babit dhe valixhes nuk më bindi.
Më vonë u kthyem në shtëpi. Mbrëmja erdhi shpejt, dukej sikur koha fluturonte. Mbrëmja erdhi dhe babi nuk ishte kthyer në shtëpi. Kështu kaloi edhe dita e nesërme. Unë, mami dhe motra rrinim në një qetësi aq të madhe, sa që kishim krijuar një mjedis “shkretinor”. Qetësinë tonë e prishi zilja e telefonit. Mami e kapi me vrap dhe filloi të fliste. Telefonuesi ishte babi. Sapo fillova të flisja me të, ai më tha se ndodhej larg nesh, ndodhej në Greqi. Edhe pse kishte pak kohë që ishte larguar, e kishte marrë malli fort dhe me dërgonte një univers të tërë me puthje. Pa e kuptuar, fillova të qaja. E lashë telefonin, pasi nuk mundja të thosha asnjë gjysmë fjale. M’u duk sikur bota u përmbys mbi mua. Universi i puthjeve të babit, të dërguara që nga aq larg, m’u duken si kristalet më të çmuara. Ai univers puthjesh ishte më jetëdhënës se vetë jeta. Megjithatë, këto puthje nuk e penguan aspak vuajtjen time. Një lëmsh i madh u krijua brenda meje dhe nuk më linte të merrja frymë.
Ditët kalonin, javët, muajt deri sa kaloi plot një vit.
Rrija te dritarja dhe prisja se mos shihja fytyrën e babit tim. Por jo, ai nuk vinte. U bë një vit plot që i dëgjoja vetëm zërin, as e shihja e as e përqafoja.
Një ditë, kur dielli kishte dalë në horizont, shkova te parku ku rrija në kohën kur babi u nis për në Greqi. Po rrija e menduar. Mendoja për babin tim. Sa vuajtje përballonte atje në dhe të huaj, ne Greqi. Dy pika lot rrodhën si rubin mbi faqet e mia. Fillova të qaja me denesë. Nga dëshpërimi thirra: “Kam mall për ty, babi!”. Rikthehem brenda vetes. Sa i rëndë qe ky çast i hidhur i jetës sime. Ma prishi atë çast qetësie. Sikur të mos mjaftonte kjo, dielli kishte perënduar dhe unë nuk mund ta shihja perëndimin e tij, pasi mendja ime kishte fluturuar pas në vite. Kishte fluturuar e ishte ndalur në një çast shumë të hidhur, shume të vështirë.
Shumë prej jush mund të thonë: “E ç’ka shumë të vështirë ky çast i jetës tënde?” Është i vështirë, shumë i vështirë. Është i vështirë, pasi pa njerin prind, një fëmijë për një vit të tërë është si një libër pa shkronja, si një qiell pa diell, me pak fjalë është si një vend i shkrete…
Toka pa ujë është e shkretë, një fëmijë pa njërin prind (edhe pse për pak kohë), është i shkretë, pasi prindi për fëmijën është kolona ku ai mbështetet për tërë jetën. Per mua në ato çaste gjysma e kolones sime mbështetëse iku, fluturoi në Greqi. E për 12 muaj rresht unë u mbështeta vetëm në një kolonë, te mami im, e cila me dha forcë të përballoja atë mall të tmerrshëm që ndieja për babin, derisa ai erdhi. Vetëm atëherë kolona u plotësua e unë fillova të ecja e vazhdoj të eci në jetë e sigurt, pasi mbështetem mbi një kolonë të fortë, te prindërit e mi.