Home RINORE Contact Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva Forum

 

Foto :

 

 

Titujt kryesore

Ese , Esmeralda Kosaxhi

 

Nëpërmjet teleskopit të Merlinit.,Xh. Hasani

 

Një çast i vështirë, Xh. Hasani

 

Poezi,Albiona Ajazi,

 

Ese,Albiona Ajazi

 

Poezi, Sopot Gjini

 

Poezi, Sonila Dardha

 

Saimir Muzhaka, ese

 

Poezi, Erjona Sulaj

 

Ornela Oruçi, ese

Emisa Asllani, ese

Matilda Braho, poezi

Alba Shahini, ese

HOME RINORE FORUM

Matilda Braho

Poezi

Janë ngujuar drurët

Janë ngujuar drurët,
janë ngujuar me rrënjët nën tokë, përjetësisht.
I vështrojmë, i pyesim drurët.
Gjithashtu ata na vështrojnë,
Por përgjigje kurrë s’na kthejnë.
E fshehin përgjigjen thellë, shumë thellë,
në trupin e tyre të brishtë.
Eh, drurët, sa të pafajshëm janë!
Hedhin rrënjë në një vend,
dhe qëndrojnë përjetë aty.
Dhe ne njerëzit shpesh pyesim veten:
“Përse vallë natyra, këto qenie të gjalla
i ka ngujuar përjetësisht,
me trupin në qiell e rrënjët në tokë?...”
Eh, sa të rrepta janë ligjet e natyrës!

Rënkimi i gjetheve

I zhveshi pemët vjeshta
I rrëzoi të fundit gjethe
Trotuari u mbulua nga mijëra fletë të verdha
Nga kjo surprizë që i dhuroi vjeshta.
Nën peshën e hapave të kalimtarëve,
Rrënkuan të gjorat gjethe.
Ca piskaja drithëruese lëshuan
E pastaj ngadalë, ngadalë...
Mbi trotuar u shuan.

Ne të dy

Diku, nën hijen e një peme
Ishim ulur ne të dy.
Ti më përkëdhelje flokët
E unë pëshpërisja “Të dua shumë”

Qëndruam për një kohë të gjatë, ashtu.
Me dridhje në shpirt nga dashuria.
Pa e kuptuar se orët po iknin
E qiellin e pushtoi errësira.

Trishtim vjeshte

Me trishtimin e gjetheve që këputen
Me një shami të verdhë.
Gjer në strehën e shtëpisë, te molla e vjetër
Kjo mbrëmje ëndërron të kuqin e kokrrave
Dhe lulet e bardha,
dhe fjalët dhe puthjen
Shtegun e ngushtë ku ra shamia e qëndisur.
E do prapë atë erë,
atë shi të ngrohtë,
atë puthje plot jetë.
Me gjirin e zhveshur,
larg trishtimit të saj.
Horizont,
si një gotë verë e derdhur.

Duke u lagur nëpër shi

Shiu vallëzonte mbi xham,
Në shpirtin tim binte rrebesh,
Një hije trishtimi më errësoi zemrën.
Teksa piklat e shiut trokisnin lehtë, lehtë...
Nuk mund t’i rezistoja atij shiu vjeshte
Pik...pik...pik...
Trokiste mbi xham trokiste ai
Si e çmendur dola në rrugë.
Duke e lënë shiun të më puthte sytë
Të më pushtonte trupin,
E buzët të më lagte butësisht.
Më në fund, ç’lehtësim!
Pushoi dhe rrebeshi në shpirt,
Seç ndjeva atë çast
Ta shpjegoja s’dija se si
Veç lagesha, lagesha nëpër shi...

Të humba pa të patur

E ndjeva veten se të humba
Edhe pse s’të pata kurrë.
Buzët e tua do më mungojnë
Edhe pse s’i putha kurrë
Shikimet e ëmbla plot pasion
Sa shumë do më mungojnë.
E humba dashurinë tënde,
Edhe pse ti s’ma fale kurrë.
Të humba ty, i dashur,
Edhe pse i imi s’ishe kurrë.