Emisa Asllani
Proze
Fjala
E harrova veten... pėrlotem pėrpara disa shkronjave qė u harmonizuan ėmbėlsisht nė shpirt duke formuar njė fjalė tė vetme. Bukuria e saj mė prangosi lehtėsisht mendjen dhe ashtu e hutuar vazhdoja tė mendoja pėr tė. E ndieja qė pak nga pak ajo po i jepte shkėlqim dhe pikės mė tė errėt tė qenies sime. Ka momente, ku ēdo njeri ndihet i braktisur, mbi tė gjithė nga shpresat dhe fjala ėshtė e vetmja qė mund tė shėrojė edhe sėmundjen mė tė hidhur tė ekzistencės.
Vetėm njė fjalė dhe gjithė jeta merr kuptim. Ajo ka ēelėsin e ēdo zemre, qė kėrkon rifillimin e njė jete tė pėrjetshme, tė njė jete hyjnore, pa vuajtje shpirtėrore dhe ndėrgjegje tė copėtuar. Aroma e saj e hidhur apo e ėmbėl sinjifikon njė mbėshtetje, njė mendim. Dhe, thjesht ideja qė dikush po tė kupton, kėto fjalė tejēohen drejt arsyes, e cila gjykon qė fjala ėshtė gjithmonė ajo qė na nevojitet.
Dal nga kjo gjendje ankthi dhe ngurtėsimi letargjik qė mė kishte pushtuar trupin, nisi tė largohej, duke braktisur sė pari zemrėn... Nisa tė marrė frymė lirisht duke u ndjerė plotėsisht e pavarur nė mendimet e mia.
Ngre sytė nga qielli dhe e shoh pėrsėri, si gjithmonė hyjnore.
E ēuditshme
Sa fare pak kėrkoj!
Vetėm njė fjalė...