Home Info Contact Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva Rinore

.

Foto

 

 

Titujt kryesore

Ese , Esmeralda Kosaxhi

 

Nëpërmjet teleskopit të Merlinit.,Xh. Hasani

 

Një çast i vështirë, Xh. Hasani

 

Poezi,Albiona Ajazi,

 

Ese,Albiona Ajazi

 

Poezi, Sopot Gjini

 

Poezi, Sonila Dardha

 

Saimir Muzhaka, ese

 

Poezi, Erjona Sulaj

 

Ornela Oruçi, ese

Emisa Asllani, ese

Matilda Braho, poezi

Alba Shahini, ese

HOME NEWS OPINIONE

Albiona Ajazi, kl. IV A “K.Capo”

 

Rrugës me veten

Lëkundjet e cungta mbi dorën e rrafshuar
Nga litarë pikash boshe
Shfaqen si portret i një tabloje ujore
E krijuar nga piktori i mendjes sime.
Ecja me veten përkrah
Hija më shoqëronte
Për parulla muresh e fshinin atë ndonjëherë
këmbët e saj preknin të miat
Dhe ne bëheshim një kalimtar
Me ecje të dyfishtë
Një drejt murit, një drejt hijes.

 

Shtegtim ëndrre

I ambalazhoi ëndrrat në kutira të veçanta
I shkroi nga një pusullë sipër si kujtim
E i la në cepin e ndritshëm të dhomës.
Papritur u kujtua se kishte bërë një paketim të gabuar
Aty pa se më e madhja i ish rrëmbyer nga koha
Një ëndërr i humbi diku
Dalngadalë cepi i dhomës u errësua.

 

Trishtim

Në qytet u ndezën dritat pafundësisht,
Dielli përcolli me radhë valët detare,
Shpirtrat endacakë i shkuan pas.
E në trotuar ngeli vetëm një shpirt.
Mbeti si adhurim i vetëm një petal.
Trëndafili shkërmoqej e binte sythi në zemër,
Ku trishtimi e shkelte me këmbë.
Errësira ngrinte,
Ndriçimi i llambës së jetës ish prishur,
S’binte më dritë në dhomat e qenies së tij.
Nën këmbë gjethet rënkonin
Për fundin e një pranvere
Thika e lotit petalor,
Ngulte majën e vdekjes
Nga errësira hiperbolë e një adhurimi,
Të pavlerë,
Në trotuar ngeli vetëm hija e shpirtit.

 

Monotonia

U këputën telat e kitarës
që kishte kohë që stononte
ra një copë hëne që prej sa
kohe kishte ngecur në rrjetën e yjeve
Sot qielli kishte veshur
rroba të zeza.

Simfoni e verbuar

Çarje trotuaresh
Dergjje asfalti
Partitura muzika
Melodia është ëndja
Rreshturazi teli copëtohet
Filli i lodhur i violinave të bordurave çngjyroset
Korbat hanë pendët e njëri-tjetrit
si pjatë suvenir luksi
Muzika e rrugës dëgjohet
Si simfoni e verbuar nga njolla
E alarmit të degjenerimit
Simfonia vazhdon
Verbimi me copa përceptimi i qëndron
Indiferente.

Kur koha s’ecën

Lodrimi me varëset e kohës
bëhej i parregulltë
argjendaria që i përbënte
ndryshkej nga uji i viteve
pllakoseshin orët në mure
minutat sillnin pafundësi.

Ditë egoizmi

Sot, gëzimi ma puthi zemrën
dredhia e çastit më fiksoi akuj në mendime
S’kisha nevojë për oborre të vjetra fjalësh
Sot jam vetëm unë me mjegullën time të bardhë.
Nuk të shoh dot as ty, as kërkënd.
Sot jam vetëm unë dhe vetja ime.

Stuhi loti

Papushim sytë u ndeshën në kthesa rutinore
yjet rënkonin përkëdhelje, ëndrrash
dhe zemra s’kish arritur ende në mëngjes,
dalëngadalë hëna kërkonte pyetje pambarim
për ligjërime fjalësh të ëmbla në natë
dëgjimi në errësirë i ndjenjave ish e kotë
frynte ngadalë në shpirt një stuhi e mbushur me lot.