Një pjesë e madhe e shqiptarëve u panë javën që shkoi tek ndiznin qirinj në nderim dhe përshpirtje të vajzave dhe djemve që ngrinë në gomonen e braktisur nga fati dhe shteti në mes të dallgëve të përbindshme të Jonit. Në atë gomone që per dreq e rastësi ka formën e hartës së atdheut tonë të mbetur, apo formën e arkmortit, siç i thotë shkrimtari i madh Ismail Kadare arkivolit në librat e tij. Pas rënies së Murit të Berlinit shqiptarët kujtuan se ra edhe muri që kornizonte arkmortin e tyre, atdheun e mbetur dhe thellësisht të izoluar nga diktatura. Shpresuan se do të krijohej hapsira mbarë shqiptare, hapsira mbarëeuropiane, duke thyer përgjithmonë konturet e frikshme, dhe shqiptarët do të ndanin fatin e tyre me njeri-tjetrin, do të ndanin fatin e tyre me banorët e kontinentit të vjetër, fat i ndërprerë që në shekullin XV. Por nuk ndodhi kështu. Kur ra Muri ata panë se befas, për fatin e tyre të keq, u shfaqën mure të tjerë, të cilët do t'i ndanin nga bota e qytetëruar, nga Europa e dëshiruar. Mure të diferencave të hatashme ekonomike, mure të diferencave të mëdha të qytetërimit dhe zhvillimit, mure diferencës së funksionimit të shoqërisë dhe shtetit. Tani shqiptarët do të përballeshin me aventurën e kapërcimit të këtyre mureve në mënyrë të paligjshme dhe kur të mbrrinin në Europën tjetër, përsëri do të vuanin sindromën e mureve. Identiteti i tyre, fati i tyre sërish do të rrethohet nga mure që do t'i pengojnë në integrimin në jetën e tyre të re: qënia shqiptar do t'i pengojë të marrin leje qëndrimi, do t'i pengojë të gjejnë punë, do t'i dënojë apo riatdhesojë në rastin më të parë. Shqiptarët edhe në Europën e lirë e të qytetëruar ndihen të izoluar, të përbuzur dhe të rrezikuar. Edhe pas një dekadë e gjysëm nga rënia e diktaturave në Europë shqiptarët nuk e ndajnë fatin mesvetes dhe jetojnë të izoluar nga pjesa tjetër e Europës. Por mallkimi më i madh për ta është se edhe brenda Shqipërisë së mbetur, të izoluar nga bota e qytetëruar, ata nuk ndajnë të njejtin fat në mes tyre. Një pjesë e tyre nuk njohin ligj e konkurencë të ekonomisë së tregut, nuk njohin skrupuj moralë e institucionalë në emër të pasurimit me çdo kusht dhe në shpinë të çdokujt. Këta janë pronarë të Shqipërisë së sotme dhe para tyre muret e Europës bien si të jenë perde teatri, ata kanë pasaporta me viza, pasaporta diplomatike, depozita marramëndëse. Ata formojnë, në fakt, murin e madh të izolimit të Shqipërisë së mbetur. Ata formojnë konturet e arkmortit tonë që thirret atdhe. Këta janë deputetë, ministra, anëtarë të KPD-së, bisnesmenë të krijuar nga shteti, zyrtarë të lartë lokalë që punojnë prej vitesh vetëm për rritjen e të ardhurave të tyre të paligjshme, trafikantë, horra e vrasës të pasuruar në situata kritike për Shqipërinë dhe shqiptarët, "kongres-menë" që firmosin 4-5 bordero, vjedhës e për-vetësues të pasurisë së vënë me mund e djersë për dekada nga shqiptarët, falsifikatorë dhe hajdutë të pronave të qytetarëve fisnikë shqiptarë të proletarizuar padrejtësisht, servilë dhe dallkaukë të lidhur me pushtetin. Këta kurrsesi nuk e ndajnë fatin me qytetarët shqiptarë. Ata jetojnë në luks marramëndës dhe një shoqëri e vërtetë demo-kratike, një funksionim i shtetit ligjor do t'i çonte drejt e në burg. Ndaj e duan Shqipërinë kështu, siç është tani, anarkike, para-demokratike, të izoluar nga bota e qytetëruar, ku sundon ligji dhe e drejta, për një kohë sa më të gjatë. Pjesa tjetër e qytetarëve shqiptarë , natyrisht mazhoranca, jeton kufijtë e egzistencës, pa punë, pa pronë, pa strehim,pa shpresë, pa vizë në pasaportë, me dëshirën e etshme për të ikur një orë e më parë, për të shpëtuar nga arkmorti me emrin e bukur atdhe. Këta njerëz e kanë humbur shpresën te qeveria. E kanë humbur shpresën edhe te opozita, sepse nëse do të kishin një fije shprese diku, nuk do të niseshin gati-gati me vetdije drejt vdekjes.(Mbrëmjen e datës 8 janar të gjithë stacionet e tv-ve , vendase dhe të huaja, lajmëruan një prishje të kohës dhe furtunë për pasditen e 9 janarit.) Të ikurit e gomones fatale nuk gabuan. Siç u vërtetua mbrëmjen e të premtes së zezë, qeveria nuk e ndau fatin me djemtë e vajzat që klithen fort për ndihmë në portat e shurdhëta të shtetit dhe në ekranet e tv-ve, të cilat e bënë detyrën e tyre. Qeveria i la djemtë dhe vajzat në mëshirën e fatit, pra në fatin e tyre. A ka pretekst më qesharak se anijet tona u kthyen se u rrezikohej jeta marinarëve?! Po pse atyre në gomone nuk u rrezikohej jeta?! A mund të thuhet se ushtarët u kthyen nga lufta se u rrezikohej jeta?! Po le të luftonin, le të rrezikonin se edhe mund të fitonin. Mirpo shteti ynë nuk e ndan fatin me qytetarët . Ai ka fatin e tij, qytetarët të tyren. Kreu i Qeverisë imiton pashanë, teksa pushon me javë dhe muaj të tërë në vendet më ekzotike të rajonit dhe botës, larg pashallëkut të tij në periferi të Europës dhe në fillim të Azisë. Edhe fati i tij prej pashai nuk i ngjet hiç fatit të qytetarëve të pashallëkut të tij, që jo për rastësi e ka trajtën e kufijve në forëm arkmorti. Morali ortodoks e kërkonte që kreu i qeverisë t'u kërkonte ndjesë familjarëve të të ndjerëve, por Ai kurrsesi nuk e uli kokën e tij prej pashai. Lëvizja "Mjaft", një lëvizje sa humane aq edhe qytetare, po rropatet të "formojë" popullin, atë prej vërteti, që reagon e proteston e ndryshon. Kjo lëvizje po përpiqet të krijojë edhe opozitën, atë të fortën që ndan fatet me qytetarët e thjeshtë, me atë 60% që po i largohet kutive të votimit dhe për rrjedhojë çdo zgjedhje me 40%, nuk ka sjellë zgjidhje. I gjithë ky abstenim ka ardhur si pasojë e korruptimit politik që realizoi qeverisja socialiste me parlamentin shqiptar, korruptim i pashembullt. Sot çdo deputet merr një rrogë 2 milion lekë me bordero (me gjithë shpërblimet për mbledhjet e komisioneve). Me përjashtime të pakta , të gjithë deputetët kurrsesi nuk duan zgjedhje të para-kohshme. Afër mendësh: Nuk kanë asnjë siguri se sërish do të zgjidhen deputet në labirintin e 30% të votuesve, ku ligjin do ta bëjnë paratë e pista, pushteti okult, klani mafioz. E në një vend, ku ca ndihen padronë të gjthëçkaje e ca të tjerë të shpronësuar nga gjithëçka, ku ca kanë në duar fatin e tyre dhe fatin e të tjerëve dhe kurrësesi nuk pranojnë ta ndajnë fatin e tyre me atë të të tjerëve, punët do të venë keq e mos më keq. Kur qytetarët e Shqipërisë të ndajnë të njëjtin fat, pavarësisht nëse janë në pozitë e opozitë, pavarësisht se janë indiferente, dhe së bashku të përpiqen për ta ndryshuar fatin e përbashkët, për ta bërë çdo ditë e më të mirë, atëherë ky vend do të hyjë në udhë të mbarë.

KTHEHU TEK "OPINION"