Në një mbledhje të këshillit të bashkisë së Beratit, e zhvilluar kohët e fundit, mori pjesë edhe një diplomat i një vendi mik. Ai u ul pa u prezantuar te karriget e caktuara për qytetarët e thjeshtë, pas karrigeve të anëtarëve të nderuar të këshillit të bashkisë. Askush nuk e mori vesh se kush ishte zotëria i veshur sportiv, ulur pas një anëtari të këshillit të bashkisë, të cilit i mungonte fare dogana te goja.
Mbledhjen e hapi kreu i këshillit, zëri i të cilit pas fjalisë së parë:" Mbledhjen e deklaroj të hapur",- nuk u dallua më. Të gjithë e morën fjalën njëherësh, ndaj përkthyesi i skuqur deri te veshët, i kërkoi ndjesë diplomatit. Nuk dinte kë të përkthente e kë të linte në atë kakofoni zërash. Diplomati buzëqeshi dhe i tha të mos shqetësohej fare.Kuptonte gjithëçka edhe pa përkthim. Pas një orë "debati" të tillë, një përfaqësues i popullit përdori një fjali "magjike", që në fillim shkaktoi të qeshura, por më vonë vendosi qetësinë. Diplomati për herë të parë u kthye nga përkthyesi dhe i kërkoi ndihmë për të mësuar fjalinë "magjike", e cila vendosi qetësinë. Përkthyesi i tha se gjuha e tyre e madhe, ndonëse flitej nga gati 100 milionë njerëz në Europë, këtë fjali nuk e kishte, ndaj nuk ishte e mundur të përkthehej.
"Po tingëlloi bukur në gojën e asaj zonjës"-tha diplomati-"Ma përkthe në mënyrë të përafërt",-ngulmoi ai. Përkthyesi i tha se qe thjesht një sharje vënçe.
"Sipas një studjuesit tonë, i cili ka studjuar në vendin tuaj, kjo sharje ka 36 variante në gjuhën shqipe, ndërsa në gjermanisht mungon."
Kur dolën, një nga vendasit u mundua t'i spjegonte të huajit se ky këshill nuk përfaqësonte plotësisht qytetin e tyre.
"Unë mendoj ndryshe",-tha diplomati,-"M'u duk një parlament shumë përfaqësues dhe domethënës."

***
Në Muzeun "Onufri" u promovua albumi Ikonat e Beratit me autorë Drishtin dhe Cikën. Mungonte njëri nga autorët e albumit dhe pothuaj të gjithë ftuarit nga Tirana, të cilët do të flisnin për vlerat e albumit. Pas nja dy fjalimeve dhe një punimi rreth vlerava të albumit, si zakonisht , në atë vend të shenjtë, ku nuk mungojnë edhe vlerat e artit mesjetar, nisën llogjet. Dikush kërkoi që ikonat e Beratit të shoqërohen më tanket e Majkos, ndërsa lëvizin nga Berati për Tiranë e anasjelltas dhe solli një shembull, ku një pikturë e Vinsent Van Gogut u shoqërua nga Europa për në Amerikë nga një luftanije. Një tjetër u ngrit , ndërsa përgatitej të fliste dikush që edhe ishte përgatitur me shkrim për vlerat e albumit, dhe me vrap mbërtheu mikrofonin dhe tha vetëm këtë fjali: "Djemtë e Beratit janë të zotë dhe këtë e tregojnë këto vepra këtu."
Pastaj nisën ankesat për ikonat e Onufrit , të cilat na i ka marrë Korça, na i ka marrë Tirana, s'kemi këtë e s'kemi atë. Albumi u harrua fare. Drishti, një nga autorët e albumit rrinte si një personazhi i Cehovit, i cili qëndronte në pajton dhe dëgjonte hallet e karrocierit. Karrocieri i famshëm i tregonte hallin e tij çdo personi që hipte në pajton.
Nga fundi nisën të qeshurat, kur nga celulari i një të gazetareje u dëgjua zilja me muzikën e filmit "I treti". Të qeshurat arritën kulmin, kur një zyrtar i lartë i bashkisë u ul pa e vënë re, mbi mikrofonin e gazetares së një televizioni të Tiranës. Ajo zgjati dorën për të shpëtuar mikrofonin nga pesha e rëndë dhe i tha: " Hej, shef! Ky nuk përdoret andej."
Gent Panariti