Home Info Contact Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva About us

.

Foto

 

 

Titujt kryesore

PËRFUNDON ME KATËR AUTORË NËN PRANGA AKSIONI I POLICISË

Agjentë të policisë kriminale kishin siguruar informacionin e nevojshen se shtetasi M.Kullau, vjeç 39, lindur dhe banues në lagjen Uznovë mbante në shtepi një sasi kapsolla detonatore

Zhvarroset fëmija 5-ditësh Dyshohet për vrasje.

Është zhvarrosur dje rreth orës 13:30 në fshatin Lapardha komuna Otllak fëmija 5-ditësh.

MBI 90 % E PRONAVE PRESIN TE KOMPESOHEN

Jan mbi 90% e pronave,toke bujqesore,kullota dhe pyje në qarkun e Beratit që presin të kompesohen.

KESH NUK TË LË VETËM PA DRITA, POR EDHE PA RRUGË DHE TELEFONA.

Kështu, territ për shkak të mungesës së energjisë elektrike, i shtohet edhe terri i komunikimit të qytetarëve mes njeri-tjetrit.

Konkursi letrar: Albiona Ajazi, poezi.

Vazhdon konkursi lerar "Pegas" 2005.

Konkursi letrar: Albiona Ajazi,ese

Vazhdon konkursi lerar "Pegas" 2005.

Vjen fitorja pas lojërave te dobëta të ekipit.

Mendimi dhe besimi yne se “Tomori” do ta gjente veten dhe kishte për te bërë kthesën doli i sakte

HOME NEWS OPINIONE

Albiona Ajazi, kl. IV A “K.Capo” ese.

Dhe hëna u trishtua dhe shkoi të qajë!...

Diku! Për t’i fshehur lotët nga athësia e erës intensive në dritë të saj. Edhe jeta vazhdoi të ecë mes qerpikëve të natës si mëkatare e pafat! E provoi ajo dhe sofrën e ngjyrtë të ylberit, edhe bukurinë komplekse të vatrës së ngrohtë të shtratit të ëndrrave, por nuk u zgjua dot nga ai hutim i realitetit të vërtetë. Nga ai fat i shkruar. Njerëzimi del në dritë e shikon ngatërrim shpirtrash që bredhin në hapësirë pa hapësirë e kompleksohen në atë rreth ciklik antik e ngatërrohen mes tyre pa shkak dhe heshtin! E ata formojnë lodrime antireale mes tyre, e thurrin e thurrin rrjetë të jetës së djallëzuar. Dhe bëhen shoqëruese mikpritëse dhe Zot për të tjerë. Dominojnë pa të drejtë sepse duan. Shpirtra të vegjël e të varfër, të rënuar nga dënimi i lindjes. Të lindur pa shpirt të dytë mirësie brenda. Shpirtra të vrarë nga moti, nga dhimbja e urrejtja që mbajnë për jetën. Krijojnë me vrerin dhe neverinë mjetin e kohës. E kohës si falin më diell, e mbyllin sofrën tokësore me çarçaf të larë ferri. Dhe thithin ajrin e njomë prej buzëve të vogla të yjeve. Yjet i buzëqeshin e buzëqeshin dhe ofron një lojë buzëqeshja e tyre e marrë. Dhe ata zhduken e lozin nga ngatërrohen nga një mllef lodrimi i ngrohtë. Në këtë fushë pa limit kohor, në këtë botë qiellore të larë nga qumështi mëmësor udhëtojnë disa yje, udhëtojnë ato mes tyre, mes stadit shpresë dhe virtytshmëri. E paraqesin filmin e parajsës, pastaj fikin ndriçimin për të paraqitur sekuenca të tjera të ngjashme me ëmbëlsi të ëndërruar. Ata palosin kujtime dhe i shtrojnë mes zemrave të tyre. Në një agoni e përpëlitje tjetër, ata jetojnë me frymë pavarësie e zhduken pa thënë gjë! Po kaq pa çast ngërthehen nga rrjeta absurde mëshire mizorish! Mes takimesh yjesh, përcjellim dëfrimi e shprehësi, pasioni të vuajtur dëshpërimisht, mes romantikës ëndërrimtare, yjet zgjohen dhe bien në çaste pambarim. E ndërlikimi i atyre shpirtrave i thith bukurinë. Rrjeta mblidhet për t’u hapur përsëri! Ferri ndizet për të qeshur përsëri! Yjet ranë!
Dhe hëna u trishtua për shpirtrat e tyre të vrarë!

Jetojmë një jetë lodrash në një botë kukull

Pa kaluar ende në agim mesnata na duket si çasti më i bukur i vetmisë sonë të shtrenjtë. Aty ku heqim maskën e dritës. Aty në errësirë strukemi mes vetes dhe ndërlidhim fillin e jetës së shkuar, akrepat e ngadaltë të kohës që shkon, minutat e vjedhura qetësisht për të jetuar çastin pak më shumë. E kalojmë sytë rreth një boshllëku si pikë refernce dhe ai sjell ngadalë ngacmimin dhe trazimin e dëshirave, mendimeve, ambicjeve, thurrrjes së ëndrrave.
Gjendemi të vetëm aty, gjithsecili, të rrethuar nga imazhe që vërtiten, dhe herë qeshim me lotët tanë, e herë qajmë. Qajmë për një fjalë të pavend, për një të qeshur pa mend, për një pendim të rremë ose buzëqeshje joreale. E pyesim veten, e thërrasim pambarim, i ulërasim kur ajo s’na dëgjon e i kërkojmë shpjegim, por ajo ulet pranë nesh e na vështron. Befas, na kujton se duhet të vendosim ne për çastin vendimtar për të cilin ajo ka nevojë të shkrihet brenda nesh. Dhe kemi frikë, vazhdojmë shikojmë drejt e në boshllëk dhe trembemi, se gjendemi të vetëm. Humbasim mes një pike të paqartë realizimi e shfaqim moskuptim për jetën në vazhdim. Ndërtojmë brenda fjalosjen e ditës, itenerarin e rrjedhjes së kohës dhe harrojmë të vendosim largësinë e ndërprerjeve për pushim. Kështu që detyrohemi të shprishim përsëri gjumin për ta kthyer në të njëjtën pikëmbërritje. E mendojmë, iluzionojmë, kërkojmë veten brenda nesh, kërkojmë qetësi shpirti brenda shpirtit, i kërkojmë falje zemrës për të qenit egoist. Ndërsa ne vetë falim e falim në një lumë dëshirash pambarim dhe bëhemi objekt mister i ëndrrave të njëlinjta mendimesh. E në një botë kanceroze ne fshehim altruizmin për t’u bërë paradoks i kohës, i mesnatës që na gënjen. Unë, ashtu si ti, strukemi dhe vazhdojmë strukemi brenda vetvetes në një natë pambarim gjersa agon. E atëherë vetëm kur nisin rutinën ditore vetes i shtojmë makiazh për të qenë kllounë të kësaj bote shëmtirë. Vazhdojmë ecim me hapin e kohës, falim e marrim kohë, por kurrësesi s’harrojmë dyfishimin e frikshëm të vetvetes, për t’u mbrojtur nga hasja kolektive. Secili nga ne mban truke dhe artificialitete të ndryshme. Në fund të fundit fiton ai që ka moshën më të bukur.