Home Info Na shkruani Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva Forumi i Lajmetarit

.

 

 

Titujt kryesore

Kur ajri bëhet pis nga zhurma dhe vulgariteti

Editorial

Pensionisti masakron kushëririn

Helmojne çezmen e fshatit

Kronika e javes shkurt

Nëpër faqet e gazetës “Lajmëtari”

Trupa e teatrit të kukullave në takimin evropian të Pogradecit

Intervistë me z. Shkëlqim Hysi, kryetar i komanduar i degës së PD-së Berat

Eno Bendo Fitues i Medaljes së Bronxit

HOME NEWS KULTURE

Trupa e teatrit të kukullave në takimin evropian të Pogradecit

 

 

Pak kush këtu në Berat ma do mendja e di se prej datës 17-26 qershor në qytetin e Pogradecit u zhvillua takimi evropian i teatrove të kukullave “Xinxifilo” dhe se në këtë eveniment u paraqit dhe trupa e teatrit të Beratit dhe me shumë sukses. I kisha dhënë fjalën vajzës sime 5- vjeçare që do ta çoja në Pogradec dhe e mbajta. Ishte e vetmja fëmijë nga qyteti ynë që pa disa shfaqje nga ai takim dhe përditë u tregon fëmijëve në lulishte magjinë e kukullave që flasin. Ajo u flet dhe për shfaqjen e xhaxhi Mënit, regjisorit të talentuar që fëmijët e kopshteve e kanë idhull, por që vajza ime e ka privilegj ta takojë dhe të puthet prej tij. Ndoshta shumë prej qytetarëve nuk e njohin fare këtë xhaxhi Mënin që i lumturon dhe i kënaq aq shumë fëmijët e tyre me kukullat e mrekullueshme që flasin. Sepse ai është njeri mëse i zakonshëm, por që fsheh dhe mban brenda vetes pasionin e fuqishëm të artit të kukullave që në qytetin tonë muze ka ngelur pa shtëpi, pa skenë, me një triçikël që transporton së bashku me dekoret dhe foninë dhe talentin e rrallë të xhaxhi Mënit që endet si në kohën e Pinokut të drunjtë të Xhepetos nga kopshti në kopsht. Dhe dëgjojmë shpesh që e quajnë Beratin tonë “xhep, të humbur, të mbaruar” etj, Beratin tonë 2400-vjeçar që ka gjeneruar dritë, urtësi, art, kulturë e pse jo prosperitet.
Ndoshta jemi vetë ne të rënë në dëshpërim dhe panik nga koha që jetojmë që i zmadhojmë të këqijat që solli më vete tranzicioni dhe mes gjërave të këqija që hodhëm prapa njëherë e përgjithmonë hodhëm pa dashje dhe ca perla të vyera që ishin dhe duhet të jenë krenaria e qytetit tonë. E pra, midis këtyre gjërave të mira që kemi hedhur ishte dhe arti në përgjithësi, por kinemanë dhe teatrin e kukullave e zhdukëm fare. Dhe gjithçka njerëzimi e bën në emër të së ardhmes, në emër të fëmijëve të tij. Po ne ç’bëmë? Kinemanë e kemi kthyer në gërmadhë dhe hollin e saj në ambient stërvitje për ekipin tonë kampion të ping-pongut që meriton shumë, por shumë më tepër për medaliet që arkivon çdo vit në çdo aktivitet, kurse ish-tetarin e kukullave në zyrë me një ndalesë.
Po fëmijët, fëmijët ç’u bënë vallë? I harruam më duket! Po ne për ta punojmë. Mos ndoshta... po, po i paskemi harruar fare me siguri, përderisa digjet dhe sektori i librit për fëmijë në bibliotekën e qytetit. Por është kujtuar dikush që me aq sa mundet u ofron artin e tij sa të vjetër në moshë, por aq të ri në gjetje dhe në personazhe, u ofron artin e tij të mrekullueshëm, shpirtin e tij, talentin e tij të fuqishëm, por si e thashë dhe më lart nuk ka ku të shfaqet çdo javë, sepse i mungon një nga ato ambientet që shkatërrohen dhe degradohen të harruara, por që edhe digjen.
Askush nuk e di që ky xhaxhi Mëni i bën vetë të gjitha, askush nuk e di që ai kishte kukullat më të bukura në festivalin e Pogradecit, që u duartrokitën aq shumë nga ata qindra fëmijë që kishin dy salla për të parë teatër, askush nuk e di që atë e përshëndeti në mënyrë të veçantë kryetari i bashkisë së Pogradecit dhe njëherësh President i Festivalit “Xinxifilo”, askush nuk e di... Ah, sa inat më vjen që e njohin kaq pak këtë xhaxhi Mënin! Por po t’i japin një ambient, keni për ta njohur të gjithë dhe ju siguroj që do t’u pëlqejë aq shumë sa do ta ndiqni në fillim të detyruar nga fëmijët, por më vonë do ta shikoni dhe për qefin tuaj sepse teatri i kukullave nuk është veç për fëmijët, por, për të gjithë ne, sepse tetari i kukullave është, është ... fantastik. Një ambient të vogël nga ato që sot janë të bashkisë dhe e rrjetave të merimangave, e tjegullave të thyera dhe e erës së mykut dhe do ta shihni sa shpejt xhaxhi Mëni do ta kthejë në pronë të fëmijëve, në pasuri të tyren. Një ambient modest ku të vendos dekorin, perdet, foninë, ndriçimin dhe kukullat dhe keni për ta parë pastaj këtë xhaxhi Mënin sa bukur di të luajë dhe sa të zgjuara i ka kukullat, llahtar fare. Po s’paska më duket! Dikush duhet ta vrasë mendjen që të gjendet ky vend, “dhe xhaxhi Mëni të mos lodhet aq shumë duke vajtur nga një kopsht në tjetrin dhe ne të mos presim radhën kur do të vijë në kopshtin tonë”, më tha vajza ime 5-vjeçare. Se ja fëmijët e Pogradecit e kishin sallën dhe skenën e kukullave, po fëmijët e Beratit pse nuk e kanë? Kjo është logjika e ftohtë, e thjeshtë, por dhe e kthjellët e vajzës sime që nuk do ta shikojë teatrin e kukullave pa shoqen e saj Jonën dhe pa shokët e saj të grupit. Nuk dija çfarë t’i thosha dhe si u mundova gjatë, thashë të pyes se mos për këtë vit partitë politike që do kandidojnë në zgjedhjet lokale do ta fusin në programet elektorale dhe teatrin e kukullave dmth dhe xhaxhi Mënin që i bën të kënaqen fëmijët e të gjithë politikanëve.

Leonard Gjoka

 

Lajmetari:31.07.2006. |top | Commente | Printo