Berat- 141-babai qe dhuroi veshken- 2006

Babai që i dhuroi veshkën djalit

Askush nuk mund të qëndronte indiferent dhe të mos shkruante për Bashkim Minën, për këtë njeri, i cili për të shpëtuar jetën e djalit 13-vjeçar, Shkëlzenit, sakrifikoi jetën e tij, dhuroi veshkën në një nga spitalet e Turqisë, duke i kushtuar familjes 28 mijë dollarë.
Babë e bir janë për mrekulli shëndoshë e mirë, pas atij kalvari muajsh dhe vitesh dyerve të spitalit. Sipas të atit, Shkëlzenit sëmundja i ka filluar që në moshën 7-vjeçare me kriza të forta në të dyja veshkat. Për familjen Mina tani nuk kishte më qetësi shpirtërore, por ecejake në dyert e spitaleve. Sëmundja sa vjen dhe avancon. Familja ndodhej në gjendje të dobët financiare. Për pesë vjet me radhë Shkëlzeni i vogël përsëriste ritualin hyr e dil nëpër spitale. Më në fund mjekët konstatuan se djali ishte me azotemi në të dyja veshkat. Me gjithë mjekimet dhe hemodializën që mirrte para një viti e gjysmë djali u shtrua në një nga spitalet e Italisë, me ndihmën e shtetit, duke qëndruar për një kohë të gjatë. Por edhe këtu mundësitë për t’u shëruar ishin të pakta, pothuajse pa rezultat. E solla djalin në shtëpi,- vazhdon rrëfimin Bashkimi,- dhe e mbaja nën kontroll të mjekut. Pas shumë kurimeve, profesor doktor Rezart Xhepa në Tiranë më tha se duhet ta nxirrja djalin nga spitali se sëmundja kishte evoluar aq sa Shkëlzenit të vogël i mbeteshin vetëm 7 ditë jetë. Nuk i thashë gjë gruas, sepse doktori më tha se e vetmja rrugë për të shpëtuar djalin ishte transplantimi në Turqi duke i dhuruar një veshkë. As vetë nuk e di,- vazhdon Bashkimi,- se si u nisa për në Turqi bashkë me djalin dhe gruan pa patur lekë, se e dinim që operacioni kushtonte shumë, brenda ditës mora pashaportat dhe ditën tjetër u nisëm për në Turqi. Në krah më dolën motra dhe dhe vajza ime që më dhanë 17 mijë dollarë, të cilat 3000 dollarë i përdora për hemodializë dhe analiza të miat dhe të djalit. Ne megjithë gruan ishim të dy të gatshëm që t’i dhuronim veshkën djalit vetëm të shpëtonte nga vdekja. Aty morëm dhe një përkthyes një grua nga Durrësi martuar në Turqi, e cila më kërkoi 1000 dollarë. Mjeku që na mori në patronazh ishte i specializuar në fushën e transplantimit të veshkave, quhej Hasan Beu. Për shërbimin dhe rregullat në spital nuk kishe ç’të thoshe, sepse aty çdo gjë ishte e disiplinuar dhe paratë i faturoheshin shtetit dhe jo në dorë. Dhoma ime nga ajo e djalit ishte 160 metra larg njëra-tjetrës. Koordinatore që shkonte sa te djali te unë ishte gruaja ime. Fat që më dolën analizat mirë që t’i dhuroja veshkën djalit, dhe të njëjtën gjë do të bëja po të më kërkohej për këdo dhe këtë e them me gjithë mend, jo se rashë vetë në vështirësi. Emocionet dhe dhimbja shpirtërore më kishte pushtuar trupin natë e ditë jo për vete, por për djalin, të cilit nga sekonda në sekondë po i shkurtohej jeta. Më keq nuk kishte ku të shkonte. Në spital mos vaftë as hasmi, kështu kanë thënë të parët dhe kështu do të thuhet e sidomos kur njerëzit janë pa lekë në xhep. Unë,- shton Bashkimi,- u futa në sallën e operacionit 30 minuta para djalit, sepse kështu ishin rregullat për transplantimin e veshkës. Dy orë pas operacionit dëgjova në korridor doktorin që thërriste, Bashkim djali shpëtoi, dhe përqafonte kolegët e tij sikur ishin në festë. Djali pas operacionit dhe transplantit kishte urinuar 2 kg urinë, shenjë që tregonte se transplanti kishte dalë me sukses. Nga ky mjek ishin shpëtuar 45 jetë.
Edhe pse me rezultat, e keqja nuk kishte mbaruar ende. Ne tani na duheshin dhe 11 mijë dollarë për të bërë mjekimin e djalit, ndryshe po nuk pagove nuk të jepte njeri qoftë edhe një paracetamol. Po ku t’i gjeje paratë në këto kushte, kur në shtëpi i kishim shitur të gjitha, vetëm muret kishin mbetur. E ndodhur në këtë gjendje gruaja u nis në Shqipëri për të bërë hall lekë se ndryshe djali vihej përsëri në rrezik, ndërsa për veten time nuk po pyesja. Problemi ynë u bë objekt diskutimi në rrethet miqësore, të fshatit, i cili në drejtimin e kryetarit Nesti Nushi, nxori një komision me kuti dhe kishin mundësi të dhuronin lekë nën moton: “Shpëtojeni Shkëlzenin e vogël”. Fshati Pobrat me gjithë fukarallëkun që ka secili, grumbulloi afro 600 mijë lekë të vjetra dhe 50 mijë farmacisti i zonës Musa Bega. Televizioni “Vizion Plus” bëri të pamundurën për të më ndihmuar nëpërmjet thirrjeve të vazhdueshme nga ekrani që sensibilizoi opinionin dhe ata që kishin mundësi për të më ndihmuar. Thirrjet e televizionit kishin rënë në vesh të dy fëmijëve të një biznesmeni nga Durrësi dhe për çfarë kishin dëgjuar i thonë babait të tyre se duhet të ndihmojmë Shkëlzenin nga fshati Pobrat i Beratit. Biznesmeni në fjalë u interesua dhe shumë shpejt më dhuron 10 mijë dollarë, që për mua do të mbetet jo vetëm njeriu i madh dhe i dashur, por dhe një njeri human, i cili më shpëtoi djalin nga vdekja. Në botë ka rregulla të forta, aq sa ndërprenë mjekimin e djalit, gjë që këtu te ne as ka ndodhur as do të ndodhë. Shqiptarët janë njerëz të mëdhenj, sepse kanë zemër të madhe dhe shpirt human. Ne bëhemi copa për njëri-tjetrin ashtu siç jemi bërë dhe për botën, nuk kemi braktisur njeri, nuk kemi vrarë njeri, nuk kemi lënë njeri pa bukë. Edhe armiqtë janë mjekuar dhe i janë drejtuar gjyqit. Kurse mua më nxorën nga dhoma dhe më futën në një zgëqe i pamjekuar dhe flija pa rroba e batanije në një barelë që transportonte të vdekur. Me gjithë mllefin që kam, përsëri ata ma shpëtuan djalin, të cilin tani e kam shëndoshë e mirë dhe e kuroj vazhdimisht, kurimi i të cilit kushton 150 mijë lekë të vjetra në muaj.
Nezir Vrapi

Lajmetari:22.05.2006. |top | Commente | Printo

Titujt kryesore

A funksionon koalicioni i djathtë në Berat?

Policia në aksion për mbledhjen
e gjobave të 2 viteve

UJI I NDOTUR I PUSEVE RREZIKON SHËNDETIN BANORËVE

Kronika e javes shkurt

Tregu i lirë vret tregun ligjor

Feniksi u ringjall-Grupi i këngës popullore “Berati” jep koncertin e parë

Babai që i dhuroi veshkën djalit

ROMËT ENDE LARG INTEGRIMIT

Jep dorëheqjen kryetari i degës së PD-së

Emri yt i ëmbël- Paul Vinicius

Sportdashësit beratas nuk meritojnë këtë skuadër

Babai që i dhuroi veshkën djalit