Home Info Na shkruani Foto nga Berati Lajmet e tjera Arkiva Forumi i Lajmetarit

.

Me rastin e 5 Majit, Ditës së Dëshmorëve të Atdheut, në shtëpinë e ushtarakëve Berat, u organizua veprimtaria letrare-përkujtimore: “Një jetë për jetën” , kushtuar dëshmorit xhenier Aqif Karaj, rënë në krye të detyrës më 10 prill 1998, në repartin e Gjerovenit, gjatë çminimit të minave të mbetura që nga viti 1997.

 

Titujt kryesore

Qytetarët shqiptarë në 3 korrik
flakën qeverisjen më të korruptuar në botë

Editorial

Zhveshje e gjuhës, apo shplarje e trurit?!

Editorial

Kronika e Kuçoves

Pse akuzohet Elton Hazizi

Veprimtaria dhe ndihma e Kryqit të Kuq në sytë e fëmijëve

Kronika e javes shkurt

KOMUNIKATE PËR SHTYPKonsullata e përgjithshme në Vlorë

Faleminderit SHBA
Ali Lybeshari

Përkujtohet dëshmori Aqif Karaj

Debat:
“Sa janë transparentë bashkia dhe këshilli bashkiak me qytetarët”

NXENESIT ME IDE NE VEMENDJEN E MESUESITNje inteligjence, nje koke, ne te cilen mbijne idete eshte si nje toke ku mund te mbillen peme

Beratasit në takimin ndaj Adës kanë bërë thjesht një formalitet

TTAEK WON – DO

 

Aqif Karaj

 

 

 

 

HOME NEWS KRONIKA

Përkujtohet dëshmori Aqif Karaj

Merrnin pjesë ushtarakë xhenierë, shokë e miq të dëshmorit, familjarë, nxënës të shkollës së mesme “Shyqyri Lakra” etj. Mungonin përfaqësuesit kryesorë të pushtetit vendor. Qarku përfaqësohej nga z. Ymer Kordha, kurse bashkia nga z. Kadri Kuka.
Kjo ceremoni nisi me rivarrimin i eshtrave të dëshmoritë në Varezat e Dëshmorëve të rrethit, shoqëruar edhe me breshëri armësh.
Koncerti-homazh për jetën e veprën e dëshmorit ishte ideuar nga mësuesi e shkrimtari Namik Selmani. Në të pati poezi për dëshmorin, një këngë kushtuar atij me muzikë të muzikantit Fatmir Këmbaci dhe me tekst të Namik Selmanit, titulluar “Lulja e kujtimit “, si dhe një ekspozitë fotografike me titull “Lartësia e një jete “. Koncerti-homazh u pasurua edhe ne fragmente nga libri i Besnik Alibalit, kushtuar sakrificave të armës së xhenios.
Fillimisht fjalën e mori ushtaraku Ferit Hoxha. Pas recitimit të poezisë “Xhenierët” nga një nxënëse e shkollës së mesme “Shyqyri Lakra”, në emër të këshillit të qarkut e mori fjalën z. Ymer Kordha. Më pas e morën fjalën ushtarakët, shokë të dëshmorit, Petrit, Ylli, Hekurani, Guri Velçani në emër të banorëve të fsjhatit Gjeroven, kryetari i Komitetit Kombëtar Antiminë me qendër në Durrës Besnik Alibali, i cili parashtroi në fjalën e tij aspekte interesonte nga jeta e dëshmorit, Orhan Frashëri në emër të veteranëve të luftës, Stavri Xhara, drejtori i shkollës “Shyryri Lakra”, etj.
Me shumë emocione u prit recitimi i poezisë kushtuar dëshmorit nga nipi i tij i quajtur edhe ky Aqif Karaj.
Në fund falënderuan edhe pjesëtarë të familjes. Për të pranishmit u shtrua edhe një drekë përkujtimore.

Lajmë tari

Xhaketa e gjakosur
Homazh për dëshmorin xhenier Aqif Karaj

Një xhaketë e pluhurosur, e gjakosur dhe gati e copëtuar nga minat vdekjesjellëse të vitit 1997, në hyrje të sallës së madhe të shtëpisë së ushatarkëve Berat , ku po organizohej një veprimtari letraro-përkujtimore, tërhiqte vëmendjen e të gjithë brezave pjesëmarrës. Një relike që mund ta kishte një vend të dukshëm jo vetëm në një muze lokal apo kombëtar, por do të ishte një nga reliket më të rralla e më mbresëlënëse në çdo muze evropian kur është rasti për të treguar heroizmin e heshtur të xhenierëve, sakrifica e të cilëve nuk njeh kufi kohorë e gjeografikë.
Shokët e dikurshëm të Dëshmorit të Atdheut Aqif Karaj, rënë në krye të detyrës më 10 prill 1998, në Gjeroven të Beratit, bashkë me dhimbjen njerëzore që shprehin për këtë humbje të parakohshme, i shprehin mirënjohjen familjes për këtë kujtim që do të zgjojë gjithmonë dallgët e mallit e të krenarisë që dikur patën një shok aq të mirë, kaq të aftë profesionalisht, kaq të dashur, e që… nuk jeton më.
Kjo xhaketë është një pjesë e Librit të Heroizmit që bëhet në emër të kombit.
… Atëherë ishte prill. Pranverë do të thoni ju. Lule do të kujtojë një tjetër. Jo. Joooo. Ishte një shi i madh. Shi… Një dimër i vogël në mes të pranverës. Sikur parandiente një humbje shoku e këto litarë piklash shiu që vinin nga mjegullat e Shpiragut, do të ktheheshin atë ditë si litarë lotësh nga të gjithë ata që do ta merrnin lajmin e pabesueshëm të vdekjes në krye të detyrës të shefit të xhenios Aqif Karaj..
I lindur në Cërrik, me origjinë nga një familje e nderuar nga Kodër Bujarasi, Aqifi kishte marrë një status të përjetshëm bujarie për të gjithë ata që e kanë njohur nga afër. Në 30 vitet e punës së tij si ushtarak xhenier ai do t’i provonte të gjithë sfidat që të jep ky profesion. Në galeritë e tuneleve ushtarke ai do të merrte lajmin e gëzuar të lindjes së dy djemve. Do të këshillohej aq sa mundej për të gjitha problemet që kishte familja.
I mallëngjyer dëgjonte nga larg zërin e ëmbël të Hatixhesë e më pas të djemve që rriteshin pa përkëdheljen e atij që dinte të përkëdhelte aq mirë. I duhej të shërbente në vise të tjera të largëta për të lumturuar të tjerë fëmijë nënash. Të dy receptorët nga vise të largëta, nga Burreli, provonin emocionet më të bukura e më të prekshme njerëzore…
Duart e tij të shkathta atë ditë, për herë të parë në jetë, vetëm për një çast që ishte aq fatal, do të dorëzoheshin para pabesisë që ka beteja me minat e fshehura që sjell gjithmonë një vdekje të paralajmëruar. Toka ishte mbuluar me bar pranveror. Ndoshta donte të mbyllte plagët që hapi 1997-ta që ende nuk ishin mbyllur. Vdekja e tij do të mbyllte një karrierë 30-vjeçare shembullore në shërbim të xhenjos. Një jetë që u shërbente me plot bujari me qindra e mijëra jetëve të tjera anembanë Shqipërisë. Jo rrallë duke sakrifikuar. Jo rrallë duke qenë në prag të tragjedisë…
Po betimi i komandant Aqifit ishte e mbeti i shenjtë që kur u vu për herë të parë në rreshtin e ushtarakëve .
Shokët e tij të dikurshëm Përparim Saliaj, Fitim Kumani, Muhamet Buxhaku e sidomos ish komandanti i bazës Kadri Sula, akoma nuk e besojnë se nuk e kanë më midis tyre shokun e tyre aq të mirë, të qeshur e të papërtuar.
Më emocionoi edhe tregimi i shkrimtarit Vasil Premçi për të. Vasili ka bërë një libër për dëshmorin xhenier, kapitenin Panajot Haxhimihali me titull “Kapiteni që luante me vdekjen” Ai e njihte nga afër këtë njeri të mirë e të aftë. Madje e kishte patur edhe në shkollë në vitet kur studionte për këtë profesion, me të cilin do të lidhnin jetën. Mbase nuk do të jetë e largët dita kur edhe për major Aqif Karajn të botohet një libër më vete, që do të ishte një kurorë e thjeshtë nderimi për heroizmin e tij… Me plot respekt flet sot edhe Kryetari i Komitetit Kombëtar Antiminë Besnik Alibali që po ndihmon për propogandimin e heroizmit të dëshmorëve xhenierë në të gjithë vendin. E në shenjë nderimi e respekti komandanti Hamdi Alipaj, me detyrimin njerëzor dhe moral, ndihmon që ceremonia e rivarrimit të këtij heroi të heshtur, të bëhet sa më madhështore.
“Çdo gjë të bukur e meritonte Aqifi”, na thotë ai. Për këtë ai është i gatshëm të na ndihmojë për çdo gjë në atë veprimtari letrare-përkujtimore për nder të rivarrimit të ish shokut të tij të paharruar.
Sot bashkëshortja e tij, Hatixheja, nuk e beson ende se nuk do ta takojë e të flasë e malluar për fëmijët që janë rritur Po të ishte gjallë Aqif Karaj do të ishte një gjysh kaq i lumtur e kaq i mirë. Në fejesën e Sokolit që do të bëhej disa ditë pas rënies së tij heroike, ajo nuk e kishte në ballë të tavolinës duke ngritur dolli me miqtë e tij të shumtë që e donin dhe e respektonin.
E do të bëhej në tërë këto vite edhe nënë, edhe baba. E jeta mori një rrjedhë interesante. Djali i Sokolit ka marrë emrin e gjyshit të tij, Aqifit. Babai i tij kërkon që ai t’i ngjajë sa më shumë gjysh Aqifit. Dy djemtë e tjerë të Aqifit, Shpëtimi e Astriti , duke udhëtuar në rrugët e largëta të botës, nuk e harrojnë sakrificën njerëzore e profesionale të tij… Ne që nuk e kemi njohur nga afër komandant Aqifin e përfytërojmë atë kur njihemi e flasim me djalin e tij të madh Sokol Karaj. Një djalë tepër i shtruar, punëtor, i respektuar dhe dashamirës, me të cilin ke dëshirë të flasësh. Ata që e njohin më nga afër thonë se ai trashëgon mjaft cilësi të babait të tij.
Në këtë portret të shpejtë të Aqif Karajt ndoshta kërkon me të drejtë një pjesë edhe komandant Myslimi. Edhe ai ka qenë oficer. Madje xhenier. Ai tani është i liruar nga detyra, por na thotë me mirënjohje se kunatin e tij Aqifin e kishte jo vetëm të afërm, por edhe një shok të mirë të pazëvendësueshëm.
Edhe sot e kësaj dite shokët e Aqifit kujtojnë një rast mes dhjetëra e dhjetëra rasteve të tillë që tregojnë karakterin e këtij dëshmori. Kur të gjitha depot e ushtrisë u hapën, mes tyre njëri u fut në to. Ai tani udhëton në rrugët e qytetit me paterica. Në tërë atë batërdi krismash, cifla predhash, atij iu plagos këmba keq. Kërkonte ndihmë. Komandant Aqifi e merr në krah dhe e dërgon në spitalin e qytetit. Si vëllanë e tij. Si të afërmin e tij… Dhe i dha gjak nga gjaku i tij, kur ende në trup nuk i ishte tharë djersa…
Këtej e tutje në Varrezat e Dëshmorëve të rrethit do të ketë një pllakë më shumë me mermer, ku me shkronjëza të ndezura do të shënohet emri “AQIF KARAJ”. Në të vërteetë ky titull i lartë atij i është dhënë para disa vitesh më 2003, por këtë vit u mundësua rivarrimi nga varrezat publike në atë të dëshmorëve.

****
… Një xhaketë e gjakosur dhe e shpuar egërsisht nga minat ogurzeza do të na mbetet gjithmonë në sy. Është kujtimi i të paharruarit Aqif Karaj.
Është mesazhi se lumturia e çdo brezi ngrihet gjithmonë mbi sakrificën e bijve më të mirë të kombit.
Është një mirënjohje për tërë ata heronj të heshtur që nuk duhet të mbeten asnjëherë anonimë. Një hero xhenier aq trim si Aqif Karaj meriton shumë më tepër se kaq.

Namik Selmani

Lajmetari:8.05.2006. |top | Commente | Printo