dhe hermafroditizmi politik
Pema mitike e akcilit prej nesh është lisi, kurse lisa të kënetës sonë janë kallamat palcëbosh e tyryfylë, që mund të priten , të bëhen xamare, longarë, e pipëza, të cilëve iu fryjnë për shtatë palë qejfe deputetët tanë në seancat parlamentare, në ato seanca që fillojnë me harenë e një vodevili dhe mbarojnë me grushte e rrëkeza gjaku, për ta bërë më të kuqe këmishën e Qemalit, d.m.th vetë vetë teserat e partisë të kullandrisura me bezen e saj .
Gjallesa mitike e moçaleve dhe kënetave është shushunja, ajo qënie e ngathët e përtace, e flligësht dhe pështirë, që s’ ka as palcë kurrizore, as unaza vertebrore, por që ka vetitë babëzitëse t’ i ngulë ventuzat e saj bash mu tek vena e gjakut, të thithë aty sa të bëhet tagar e karbuci, dhe plasë prej ëndjes. Zoti më ndjeftë, por shumë prej politikanëve tanë ia kanë imituar sindozot këtë cilësi, dhe i kanë ngulur buzët e tyre mu mbi venat e kaltra të ekonomisë së lëmekur shqiptare.
Por shushunjat janë hermafrodite, medemek deledashe, fjalë kjo që saora zgjon nga kujtesa femininë time, atë fëmini të sakatët, në sokakët e të cilës kalonte një vajzë dërdëngë e gallagane, që, teksa na hidhte një sy të vëngërt e të shpejtë tek vendi ku ne luanim dhe hanim mana të kuq, njëri nga shokët më qaset dhe më thotë se ajo është deledashe. Deledashe?!, e kupton, më ftillon, domethënë dhe “kështu” edhe “ashtu” dhe bënte ca gjeste të turpshme e zgërdhihej së qeshuri. E unë pastaj me sytë e gërdoqur, me fantazinë naïve, që përfyronte brenda çerdhes së dorës së saj të dy organet gjinore, që qeshnin, argaliseshin dhe luanin me njëri-tjetrin… e plot e plot molloisje të tjera.
Tek silloisem për të më kujtohen ca deputetë të Diktaturës të bërë demokratë nga halli e zorbelaja, ca gjinushër nën gënjeshtra e gjineshtra, e ca ruçër harbutër e makutër. Gjithnjë kam pandehur se për t’u tjetërsuar duhet të kapërcesh medoemos ylberin, atë simbol të marrëveshjes së Hyjit me Abrahamin, por ka edhe gjallasa të dala nga udha e Zotit, si vetë shushunjat, apo ca politikanë, të cilët, për t’ u tjetërsuar në ata që janë, s’ iu desh të kapërcenin harkun e ylberit, por harqet e ylberta të urave mediokre të Lanës. Njëri sosh është vetë Xhuveli, që i ka ngulur ventuzat mbi sfungjerin e karriges së ministrit, dhe s’ tundet për qamet të zi nga istikami, kurse tjetri ka një llagap që të ndërmend menynë e sabahut, paçen e kokës, një që nga i kandiduar i PS-së, bën një rrëshqitje shushunjore dhe kalon me LZHK-në.
Këneta jonë e përbashkët është e qetë, e paqtë, e dystë, pa pretendime të mëdha e klas aristokratik; është banale, popullore, sua evgjitësh, që iu hap rrugën me temenara ngjashmarakëve të saj shushunjarë. Por provoni të trazoni pak ujrat e saj dhe do të lebetiteni: një kor i pashembullt gjallesash të tjetërfarta kuatin, cijatin, vikatin. Rasti më i freskët (nga poret e lëkurës së tij del ende avull i ngrohtë) është me Kadarenë. Ti!?... Ne… Si!?... Qysh!?… sepse gjallesat e kënetës duan atë barazi parazitare që e bën të tillë elementi në të cilin gjallojnë: lluca. Ato s’ e durojmë dot veçimin, të allasojtin, dhe ardhangen nga fryma e ngrohtë e vathës së kopesë. Në grykë iu ka ngecur fraza standart e viteve të para të komunizmit: “Poshtë kolltuku! Lart rrogozi…”
Shu-shu-një… shu-shu-një… E ndjeni apo jo?! Ka një rrëshqitje të gjarpërit përmbi gjethet e kallamishtes. Është një mërmërimë e përsëritur në mënyrë misterioze e okulte që çfryn nga vetë zgafellat dhe të çarat e Ferrit… zaten thonë se vetë ajo është lafsha e prerë e djallit gjatë synetllëkut, që është fringëllitur prej qiejve përmbi ujra. Shumë nga politikanët tanë e kanë bërë paktin me ferrin e diktaturës dhe erërat vronepsëse që fryjnë prej andej iu duken fllade pranvere.
Ka shushunjarritës e shushunjahedhës që i kaplojnë përqethje e mornica erotike tek mendojnë gjasën e mundëshme se mbase sot, e në mos sot, ku da dish, mbase nesër, do të gjendet akcila femër e kësaj bote jallane që do t’ iu kërkojë t’ ua hedhin shushunjat mu në ca vende të fshehta e të errëta, bash aty ku rrallë hyn drita e diellit.. E njëjta histeri erotike i kaplon disa nga deputetët tanë teksa përmendin en(ferr)izmin: mbulohen nga djersë të ftohta, gati-gati iu bie zali, dhe ajo kama e diktaturës së proletariatit, iu shndërrohen në një mjet argëtues pornografik, të blerë badiava në një nga seks-shopet e botës demokratike.
Rreth shtatëqind rasate e lloje të ndryshme shushunjash vegjetojnë e lëvrijnë në të gjitha moçalet e kënetat e globit. Kurse në këtë kënetën tonë politike jetojnë ku e ku më pak. Por shushunjat e politikës sonë e zevëndësojnë sasinë me cilësi. Sepse nëse shushunjat (që hallall iu qoftë) janë më sqimitare dhe pinë gjak të freskët qeniesh të gjalla, deputetët s’e kanë këtë klas e etikë vampirësh dhe për këtë mjafton të ndërmendim atë ish-deputeten që piu gjak të vdekurish.
Gjallesa parazitare, që jetojnë përmes gjakut të vënë me djersë të tjetrit, shushunjat venë e ngulin vezët poshtë gjetheve a luleve të kaltërta të zambakëve të kënetës, që allahile, janë përnjimend të bukur e ngashënjyes. Ne e dimë se shumë prej politikanëve tanë, bash si amvisat që marrin hua një dorë miell tek gjitonia, edhe ata marrin një grusht me epitete nga thesi i një fushe tjetër leksikore, dhe, me një patetikë letrare fëminore, e kundrojnë oborrin e periudhës demokratike si një parcelë me lule polenshumë. Por poshtë petaleve të këtyre luleve janë vezët pikaloshe të byroistëve, nga pritet të dalin ca Xhufër e Bubër kaçurrelë, dhe qënie të tilla që rrinë pas demokracisë siç rri miza Pas kalit.
Gjallesa pa kokë e pa tru, me dy zemra e një bark të mynxyrshëm, shushunjat ndihen bajagi mirë vetëm brenda moçalit, a kavanozit ku janë vendosur, brenda tij ata lëvrijnë me një elasticitet e fleksibilitet të habitshëm. Mu si deputetët tanë që atdheun na e kanë katandisur si një kavanoz qelqi, tashmë të izoluar e të mbyllur ndaj botës, vetëm me xhame trasparentë. Jashtë këtyre xhamave ata janë hiçkushër, apo qënie që vijnë nga Lindja dhe bien erë shushunjash të qelbura moçali. Por ka një ndryshim: shushunjat e njëmendëta vërtet thithin gjak, por brenda venave lëshojnë pështymën e tyre, e cila çosa here është shëruese, kurse pështyma e ca politikanëve është një lloj ballgami që duhet ta fshijmë nga fytyrat tona me mëngë prej mëngjesit të bruztë dhe gjer në akshamin e thellë…
Lajmetari...gazeta nr. 159 Tetor 2006
